Ineens was mijn blog in het nieuws. Het stukje dat ik schreef over Israël, kerk, uitleg van de Schrift en het unieke van Christus, bleek niet alleen een ordening van wat gedachten voor mijzelf te zijn, maar riep bijval en verzet op. En aandacht in radioprogramma’s en kranten. En vooral dat laatste was interessant.
Hoe kwam het dat mijn blog in het nieuws kwam? Niet dát ik iets beweerde, evenmin om wát ik beweerde. En al helemaal niet om wat ík beweerde. Nee, het blog kwam in het nieuws vanwege de eigensoortige werking van sociale media. De allereerste reacties kwamen op twitter. De bijval die ik daar kreeg, vertaalde zich door in comments bij het blog. En juist dát haalde de krant. Zonder mogelijkheid voor commentaar onder het blog, was het hoogstwaarschijnlijk niet in de ‘oude’ media terecht gekomen.
Gesprekken met anderen gingen de afgelopen weken nog wel eens over de vraag: had je het bij nader inzien ook geplaatst? Het aardige is dat niemand mij nog heeft gevraagd: heb je ook overwogen om de mogelijkheid voor commentaar af te sluiten? Juist het sociale van de digitale media heeft mijn blog groter gemaakt dan mijn intentie met het schrijven was. Die vraag zal ik mij bij het volgende stukje wel stellen: open ik de mogelijkheid voor discussie tussen lezers? En ik vermoed dat het antwoord daar ‘ja’ op zal zijn. Want dat maakt nu eenmaal het verschil tussen sociale media en ‘oude’ media.
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen